Vraag 15: Is het juist het verlangen dat me in de weg staat bij het zoeken naar wezenlijke verbinding?
Op 10 juni stond met 45 procent van de stemmen één vraag op de eerste plaats. Heeft u zelf een vraag aan de cybermonnik?
Stel hem dan hier. De vraag was:Ik verlang naar wezenlijke verbinding.Zodra het persoonlijker wordt, schiet ik in de angst. Is het juist het verlangen dat me in de weg staat?
Het antwoord van
cybernon van deze maand, Kaye Miner:
De meest wezenlijke verbinding die je met anderen kunt hebben, bereik je door je bewust te worden van wat jullie gemeenschappelijk hebben en daaruit inspiratie te putten om jullie band te versterken en te verdiepen.
Daarvoor is nodig dat we eerlijk en helder de feiten onder ogen zien waar de historische Boeddha Shakyamuni op uitkwam en die hij zo raak heeft omschreven in zijn eerste onderricht: ´de vier edele waarheden´, oftewel de vier basisfeiten omtrent ons bestaan. De Boeddha zag in dat alle levende wezens, niet alleen wij mensen maar ook het kleinste insect, ernaar verlangen om gelukkig te zijn en niet te hoeven lijden. Helaas zijn slechts weinigen van ons in staat om de juiste voorwaarden voor deze toestand te begrijpen en vervolgens te scheppen.
Waarom? Omdat niet iedereen beseft dat liefdevolle vriendelijkheid en mededogen ons bevrijden van onze fixatie op onszelf, die ten grondslag ligt aan problemen zoals angst en onverschilligheid jegens vreemden, woede jegens vijanden, en behoefte en gehechtheid aan mensen die ons na staan.
Vanwege onze zelfobsessie hechten we buitensporig veel belang aan alles wat ons persoontje betreft, en vinden we dat alle goede dingen des levens allereerst onze kant op moeten komen. Vanuit deze zelfobsessie houden we vast aan een “ik” en doen we alsof dit “ik” een eigen, onafhankelijk, op zichzelf staand bestaan heeft, in plaats van in te zien dat het hier een relatief fenomeen betreft en dat alles alleen maar in wederzijdse afhankelijkheid van elkaar bestaat. Zo creëren we allerlei karma voor onszelf waarmee we in samsara rondcirkelen en alle mogelijke soorten problemen en lijden ervaren.
En die zelfobsessie, dat steeds maar nadenken over wat dat “ik” allemaal wil en niet wil, lijkt toch ook zo vanzelfsprekend? Pas als we in het Boeddhisme kennismaken met een nieuwe, filosofische kijk op het “ik”, beginnen we te begrijpen hoe onzinnig het is om aan het idee van zo´n niet werkelijk bestaand “ik” te blijven vasthouden. Deze subtiele vorm van onwetendheid valt misschien niet zo op en trekt niet zo de aandacht, maar vormt niettemin de wortel van al onze problemen.
Zolang we denken dat wij het centrum van het universum zijn en dat alles om ons draait, zullen onze relaties met anderen gekenmerkt worden door afstand en oppervlakkigheid.
Maar dat hoeft niet zo te zijn.
De manier waarop we naar onszelf en anderen kijken, kunnen we transformeren door gelijkmoedigheid, liefde, mededogen en vreugde te ontwikkelen. Een van de beste methoden daarvoor is het contempleren van ´de vier onmetelijke gedachten´ of ´de vier onmetelijke zienswijzen´. Ze worden onmetelijk genoemd omdat ze gericht worden tot alle levende wezens, zonder uitzondering, zonder onderscheid. Ze luiden als volgt:
- Wat zou het heerlijk zijn als alle wezens konden leven vanuit gelijkmoedigheid, vrij van haat en gehechtheid.
- Wat zou het heerlijk zijn als alle levende wezens gelukkig waren en de oorzaken van geluk kenden.
- Wat zou het heerlijk zijn als alle levende wezens vrij waren van lijden en van de oorzaken daarvan.
- Wat zou het heerlijk zijn als geen enkel levend wezens ooit afgesneden zou zijn van het voorrecht van een hogere wedergeboorte en bevrijding.
Voor de meeste mensen is dit nog redelijk te doen: anderen op een veilige afstand het beste toewensen. Dat doe je stilletjes tijdens je meditatie, niemand weet waar je mee bezig bent, niemand confronteert je ergens mee. Gewoon fijne gedachten denken.
Dit zijn echter niet alleen maar wat intellectuele concepten of leuke ideeën om mee te stoeien. Het zijn technieken om een specifieke kwaliteit van gewaarzijn te helpen ontwikkelen. We ontwikkelen dit gewaarzijn naarmate we oog krijgen voor wat we met anderen gemeen hebben (de wens om gelukkig te zijn en niet te hoeven lijden) en naarmate we inzien hoe belangrijk anderen zijn voor ons eigen geluk. Dan gaan we ook onze verantwoordelijkheid voelen om ons eigen ego te overwinnen, dat ons in de weg staat om dit gewaarzijn te realiseren. En dat vergt inspanning en moeite.
Een vriendelijk, liefdevol, oprecht hart hecht meer waarde aan mensen en andere levende wezens dan aan materiële zaken, en helpt ons om meer aandacht te schenken aan de mensen in ons leven. Vanuit een houding van wijsheid, oprechtheid en mededogen nemen we de tijd voor ze, luisteren we naar ze als ze willen praten, en maken we ze deelgenoot van onze eigen gedachten en gevoelens. Op die manier winnen onze relaties aan vertrouwelijkheid en diepgang.
streven als hindernis
Datum: 27-5-2010
Auteur: Peter
Quote
"De roep van de koekoek" zegt:
Alles is reeds volbracht, en zo bevinden we ons, na de kwaal van het streven overwonnen te hebben, in de staat van volmaaktheid: dit is contemplatie.
Het overwinnen van de projectie van ons zelf in de toekomst levert een volkomen nieuwe en gelukkige staat van zijn op.
|
28-7-2009 Ellen
Verbinding - Quote
Deze had ik nodig ;-)
Geoffrey,
Je stelt dat het belangrijk is eerst jezelf te helpen, alvorens je in staat bent anderen te helpen.
Voor mij geldt dat dat samengaat en een wisselwerking is. Ja, als je een wrak bent (in welke gradatie dan ook ;-)) dan is het raadzaam jezelf te helen. Maar waarom ??rst? Ook een wrak kent liefde. En vanuit die liefde ben je in staat er voor en ook met een ander te zijn.
Zoals in het antwoord al gegeven: Oprechte aandacht aan andere levende wezens is het begin van zelfheling.
Waarom denken we dat er zoveel voor nodig is soms? Wat denken we te moeten overwinnen?
Alles is in mijn ogen heel . Een bloem in volle bloei is even heel, als de kiem die het ooit was. En vanuit die heelheid is er zoveel te delen :)
Namaste,
Ellen
|
aanvulling
Datum: 5-7-2009
Auteur: geoffrey
Quote
mooi verwoord:
het antwoord op de vraag is echter niet zo praktisch. angst is een gevoel dat je maar moeilijk kwijtspeelt.
hoe verder je gaat op je pad, of het pad, hoe intenser de angst kan worden. alleszins in mijn beleving.
doe ik het goed? geef ik goede raad? existentiële angst die misschien onbewust in iedereen aanwezig raak je volgens de voorschriften en soetras blijkbaar pas kwijt als je mediteert en introspecteert.
luisteren naar je innerlijke intuitie helpt.
ik ben van mening dat je jezelf eerst moet helpen vooraleer je aan anderen toebent, want elke actie van lichaam, geest en spraak oefent een invloed op het welbevinden van toehoorders of eerder nog jezelf.
als je dieper filosofeert, kom je misschien uit op het feit dat wat je doet niet belangrijk is, want de wereld draait door. de zogenaamde grondeloosheid en het ontbreken van gerichte doelen van een mens geven die Cartesiaanse angst.
mijn idee om ermee om te gaan:
blijf vragen stellen en antwoorden verlangen via mensen die vaardiger zijn of op een andere manier vaardig om beter om te gaan met de beangstigende prikkels van de wereld.
hoe meer mensen de instelling van bodhicitta hebben, hoe groter de kracht die ervan uitgaat en hoe beter we als mensen en als wereld erop vooruitgaan in relatie tot onze evolutie naar meer compassieuze mensen, de wens van onze leraar sakyamoenie en, misschien nog van grotere invloed de codependente ontstaan van alles. krachten bundelen en delen met mensen die het meer nodig hebben dan jezelf.
het inzicht van het niet kunnen ontdekken van een ego-zelf is een proces dat op termijn zuurstof zal geven aan een soort van belangeloze liefde en omvattende rustige krachtvelden rondom je eigen persoon en vanaf dan straalt dat uit op anderen.
spijtig dat we enkel in woorden kunnen communiceren als mens.
ik vind het moeilijk om vanuit het standpunt van eigen beleving en kennis anderen te laten delen.
ik ben waarschijnlijk tegelijk nederig en kan toch belerend overkomen.
groetjes,
op een praktisch beter omgaan met interne en externe prikkels door interactie met een mentor!
geoffrey
|
